Te ver - te veel - te groot - te snel

Één keer in de zoveel weken kom ik met een groepje fijne mensen samen.

Hoe zal ik het omschrijven… het zijn verdiepende, confronterende, intieme verbindende gesprekken. Verhelderend, inzicht gevend maar er kunnen ook onderwerpen naar boven komen waar je nog lekker verder mee kunt worstelen. Enorm rijke dankbare momenten met mooie mensen.

Één man uit de groep stelde ons op een gegeven moment de volgende vraag:

“Welke betekenis geef ik aan wat er nu gebeurt rondom Covid-19?”

Een paar weken later belde hij me om erover in gesprek te gaan. In de loop van het gesprek vroeg hij me: ‘Mag ik jou een foto-opdracht geven? Zou jij een foto willen maken die aansluit op wat je me nu vertelt?’

“Te ver, te veel, te groot, te snel,

zichtbaar wordt wat vanbinnen reeds aanwezig is.”


Regen

Zomerregen, en dan het liefste van die hele harde buien, het doet iets met me, er ontwaakt iets in mij wat alleen de regen kan doen… Hoe donkerder en dreigender de lucht, hoe meer ik opleef!

Het brengt mij terug naar de mooie reizen die ik heb gemaakt…
Luchthaven Zanderij bij Paramaribo, het vliegtuig uit lopen en meteen gedoopt worden door een heerlijke tropische bui… aankomst met een grote glimlach!
Pai, nabij Chiang Mai, Thailand… Waar iedereen naar binnen vluchtte toen de regen losbarstte en ik de regen met open armen en mijn gezicht naar de hemel dankbaar ontving, mijn hart maakte een vreugdedansje.
Padangbai, Bali, donkergrijze wolken boven een heldere zee… spanning in de lucht… en daar was de regen. Ik ging het warme water in, mijn gezicht half onder water, mijn ogen vlak boven het wateroppervlak. De zoete druppeltjes raakten het zoute water, kwamen nog één keer naar boven voordat ze zich mengden met de zee, net pareltjes zo mooi!!

En wat er na de regen overblijft, de prachtige spiegels van de natuur…

1
Using Format